Wormendans

Willem Messchaert, Kolhorn

Vandaag zag ik tijdens een fietstochtje op een aantal plekken weer een paar van die in een vaal bruin gekleurd verenpak gestoken meeuwen driftig trappelend in het gras van een kletsnatte wegberm staan. Een droge plek zou na alle regen van de afgelopen tijd niet te vinden zijn geweest. Donkerbruin was de meeuw dus, ondertussen stoïcijns en ritmisch doortrappelend, hoe tergend langzaam ik het dier ook passeerde. Geen van deze bruinkleurige meeuwen gunde mij een blik noch snavel waardig en ze trappelden als volleerde tapdansers door. Zoals ooit Fred Astaire over de planken huppelde of zoals Gene Kelly deed in die beroemde scène met paraplu en lantaarnpaal in de film 'Singin' in the Rain'.

De meeuwen in kwestie leken bij deze trappelactiviteiten welhaast in een diepe trance of cursisten van Zuid-Amerikaans danslessen. De tango, de salsa of de flamenco wellicht. Voort fietsend vroeg ik mij af of dit wel normaal gedrag voor dit soort dieren was en bevorderlijk - of juist niet - voor hun dierenwelzijn. Ook tijdens een ontspannend fietstochtje kan een mens zich zorgen maken. Thuis gekomen besloot ik sociobioloog professor Kock Meeuwissen te consulteren.

Hij vroeg me eerst de meeuwen en hun handelingen te beschrijven. Toen ik moest bekennen bij geen van deze dieren muziekinstallaties of kop- of oortelefoons te hebben waargenomen, verwees Kock (ik mag hem bij de voornaam noemen) de door mij gesuggereerde uitleg van een meeuwentango naar het rijk der fabelen. Neen, zo verzekerde Kock mij, met de tango heeft dit gedrag niets te maken. Het trappelen is een techniek om verscholen bodemleven als wormen, duizendpoten en torren naar de oppervlakte te trillen. Het is een wormendans die werkt als een soort snaveltje dekje.

In de keuken bedacht ik liever een smakelijke hutspot te bereiden.