Kopzorgen

Charlotte Phebe Post

Charlotte Phebe Post is 41 jaar en tijdelijk woonachtig nabij Schagerbrug. In deze maandelijkse column vertelt zij over de medische molen waar zij momenteel in zit; na jaren van diverse vage klachten is er nu een neurologische aandoening geconstateerd. De vraag is alleen welke. Charlotte is afgestudeerd aan de Universiteit van Leiden in de cognitieve psychologie en is in het dagelijks leven freelance tekstschrijver.

Schrijnend. Al die duizenden mensen die – dikwijls uit nood – in een vakantiewoning zitten. Simpelweg omdat zij geen andere mogelijkheden zien of hebben. Programma's als De Monitor en het NOS Journaal besteedden er de afgelopen weken volop aandacht aan; persoonlijke verhalen kwamen aan bod, waarbij de mensen zelf onherkenbaar in beeld werden gebracht, uit angst voor represailles vanuit de gemeente of andere instanties. Gewone, nette mensen die buiten hun schuld om in een lastige situatie zijn beland en die nog nooit problemen hebben gehad of gemaakt. Mensen met kinderen, mensen die geen geld hebben voor een huurwoning of mensen met een zwakke gezondheid. En als ze nog geen zwakke gezondheid hebben dan krijgen ze die vanzelf wel, door alle stress die er met zo'n situatie gepaard gaat.

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat dit mogelijk is in dit land. Natuurlijk, er wordt nu wel actie ondernomen; gemeenten gaan – in samenwerking met de provincies en de rijksoverheid – de komende tijd de vakantieparken en hun bewoners in beeld brengen. Zo moet er meer inzicht komen in de verschillende redenen waarom mensen er wonen. Op basis daarvan kan er dan naar oplossingen worden gezocht.

Het zal me benieuwen. Een goede oplossing lijkt mij het – al dan niet tijdelijk – toestaan van permanente bewoning in vakantiehuizen. Op die manier kan men zich tenminste officieel inschrijven en in aanmerking komen voor de noodzakelijke toeslagen. Daarnaast voorkomt het dat mensen zich in de schulden moeten steken en in een negatieve spiraal terecht komen.

Waarom raakt mij dit zo? Omdat het voor mij helaas een herkenbare situatie is. Ik voel me gevangen binnen logge systemen en procedures waarin weinig ruimte is voor flexibiliteit. Het levert enorm veel stress op, waardoor mijn gezondheid achteruit gaat. Ik ben voortdurend doodmoe en heb overal pijn. "Blijf positief", "geef de hoop niet op", "heb vertrouwen in de toekomst"; het is me allemaal al gezegd. Het spijt me, maar het is zo makkelijk praten als je verzekerd bent van een dak boven je hoofd en niet dagelijks hoeft op te boksen tegen allerlei rigide regeltjes en mensen die je behandelen alsof je een nummer bent. En nee, ik ben er heus de persoon niet naar om bij de pakken neer te gaan zitten. Ik ga gewoon door en doe er werkelijk alles aan om een oplossing te vinden.

Op het moment van schrijven, gloort er zelfs wat licht aan de horizon; wie weet heb ik binnenkort eindelijk die zo gewenste woning! Ik durf er nog niet goed op te hopen maar stiekem lig ik hem in mijn dromen al helemaal in te richten. Mijn eigen paleisje... zou het dan toch?