Een dorp bestaat

Willem Messchaert, Kolhorn

Dit is om te beginnen meteen al een titel van lik-m'n-vestje. Om niet te schrijven van knudde. Toch gaat het hier wel degelijk om het bestaan van een dorp. Een dorp uit de directe omgeving nog wel. Een dorp uit de buurt. Kolhorn, moet u weten. Want Kolhorn bestaat (ja, graag even geduld nu) Kolhorn bestaat in 2018 exact zeshonderd jaar. Minstens, roepen daar de plaatselijke fanatiekelingen meteen achteraan. En met stemverheffing: "Minstens!" Trekt u zich van hen alstublieft niets aan. Gelieve zulk commentaar te negeren.

Zes eeuwen Kolhorn levert dit jaar een boek op dat de zojuist gedane bewering moet staven. Dat boek is dan de weerslag van een omvangrijke studie in historische bronnen en opgetekend uit oude geschriften, stoffige boeken, moderne archieven, anderssoortige bewaarplaatsen en schimmige dan wel vage herinneringen. Een dorp moet dan ook wel wat ondernemen als het zich aan de donkere krochten van de nationale, regionale en zelfs lokale geschiedenis wil ontworstelen. Dus bovenop de dijk en in de frisse wind met die dorpse historie en die zes eeuwen bestaan aan wad en waard bescheiden maar groots gevierd is het thans in Kolhorn levende adagium.

Om dit kracht bij te zetten, wordt in het centrum binnenkort een jubileum-etalage ingericht. Ook schijnt er serieus sprake te zijn van het uitgeven van een herdenkingspenning. In brons. De windvaan wil men nu zelfs laten vergulden. En dat voor een vlek als Kolhorn. Desgevraagd is de aanleiding het exacte verschil tussen het lopende kalenderjaar en de oude luidklok anno 1418 aldaar. Rekenkundig uiterst correct is het er voldoende reden glorieus te vieren waarom een dorp bestaat.