• Johinah Al Massurura en Ibrahim Al Khateb.

    Marc Moussault

Gelukkig in Barsingerhorn

BARSINGERHORN Hun grootste wens? Een gezond kind ter wereld brengen, natuurlijk. Maar Ibrahim zegt: "Dat de oorlog in Syrië stopt, zodat we als familie weer bij elkaar kunnen zijn". Johinah vult aan: "Nergens in de wereld meer oorlog!" Een mooie kerstwens.

In de Schager Courant van 20 juni 2015 hebben Ibrahim Al Khateb en Johinah Massurura al verteld over hun vlucht uit de plaats Daraa in Zuidwest Syrië. In juli van 2014 kon Ibrahim een plaats bemachtigen op een schip om de oversteek naar Europa te maken. Het schip brak en zonk. Ibrahim en vele anderen konden niet zwemmen, maar hielden zich drijvende tot een passerende olietanker hen oppikte. Voor veertig volwassenen en kinderen kwam die te laat. Ibrahim kwam in Nederland terecht en kreeg een verblijfsvergunning. Enkele maanden later betrok hij een woning in Barsingerhorn. In mei 2015 werd Johinah met haar man herenigd.

DOLGELUKKIG Het stel was dolgelukkig om te kunnen leven in een land waar ze niet dag en nacht te maken hebben met oorlogsgeweld en de angsten die dat met zich meebrengt. Johinah was verrukt over de groene weilanden met vredig grazende koeien en schapen. Ibrahim deed zijn best om met weinig geld toch mooie spullen aan te schaffen voor hun huis en dat lukte hem uitstekend.

OP DE KOFFIE In de Kerkstraat maakten zij kennis met andere bewoners en werden al gauw opgenomen in de buurt. Johinah zegt: "Als ik nu van de hoek van de straat naar ons huis loop, doe ik daar een kwartier over, zo vaak maak ik onderweg een praatje." Een overbuurvrouw komt elke week een keer op de koffie, het stel noemt de namen van andere buren waar ze geregeld contact mee hebben. STUDEREN Inmiddels hebben beiden aan de inburgeringsplicht voldaan, ze zijn al veel verder. Johinah is op één vak na klaar met het staatsexamen B2. Dat geeft de mogelijkheid een opleiding te volgen op HBO- of universitair niveau. In Syrië heeft ze enkele jaren Engels gestudeerd aan een universiteit. Als vrijwilliger werkte ze als tolk op het spreekuur van Vluchtelingenwerk. Zij wil een opleiding voor apothekersassistente gaan volgen. Daarom heeft ze in verschillende apotheken een 'taalstage' gelopen, de laatste keer in Alkmaar.

VRIJWILLIGERSWERK Ibrahim heeft ook vrijwilligerswerk gedaan, als klusjesman en bij een installatiebedrijf helpen met het aanbrengen van zonnepanelen. Hij heeft het vooruitzicht vanaf januari betaald werk te gaan doen bij een groot elektrotechnisch bedrijf in de regio. Hij krijgt dan de gelegenheid één dag in de week een MBO-opleiding te volgen. In Syrië heeft hij een diploma behaald dat hier gelijkwaardig is aan MBO-4, dus dat gaat hem lukken.

INBURGERING Over de inburgering wordt nog wel eens geklaagd. Hoe hebben zij dat ervaren? "Het zou twee keer zo snel kunnen", zegt Ibrahim, "dan zou het ook de helft minder kosten." Johinah: "Het ligt ook aan de docent waar je les van krijgt en aan de groep waarin je terecht komt". Beiden zijn het erover eens dat er beter gecontroleerd zou moeten worden. "Sommigen doen thuis niks voor school, terwijl er maar drie dagdelen les wordt gegeven. De gemeente zou meer toezicht moeten houden op de inburgering". FAMILIE IN SYRIË Hebben ze nog contact met familie in Syrië? De ouders van Ibrahim wonen nog in de omgeving van Daraa, maar niet in de stad. Er is nog steeds strijd tussen verschillende groepen. Het huis van Ibrahim en Johinah bestaat niet meer. Kapotgeschoten.

EN IN TURKIJE De moeder en zus van Johinah verblijven nu in Turkije. Johinah zou hen dolgraag naar Nederland halen, maar dat kan niet. Broers en zussen van de twee hebben asiel gekregen in verschillende landen. Gelukkig is er de mobiele telefoon.

DISCRIMINATIE Wat vinden ze goed aan Nederland? Ibrahim: "Dat iedereen hier gelijk is. Van discriminatie heb ik nooit iets gemerkt". Aan hem zie je niet dat hij een moslim is, voor Johinah ligt dat anders: "Ik heb een paar keer iets meegemaakt. Ik zat een keer in de trein met een vriendin te praten in het Arabisch, het was géén stiltecoupé. Een Nederlandse vrouw kwam op me af en gebaarde dat wij stil moesten zijn. Ik zei toen in het Nederlands, dat we niet in een stiltecoupé zaten en gewoon met elkaar mochten praten. Twee Nederlandse vrouwen tegenover ons lieten merken dat ik dat goed had gedaan".

VLUCHTELINGENWERK Heeft Vluchtelingenwerk hun geholpen? Johinah: "Ja, onze begeleidster is een heel lieve vrouw, die veel voor ons heeft gedaan. Zij wordt hier de oma van mijn dochter!" Johinah is namelijk hoogzwanger, zoals te zien is op de foto.