Kopzorgen

Charlotte Phebe Post

Charlotte Phebe Post is 40 jaar en woonachtig in Breezand. In deze maandelijkse column vertelt zij over de medische molen waar zij momenteel in zit; na jaren van diverse vage klachten is er nu het sterke vermoeden van een neurologische aandoening. Charlotte is afgestudeerd aan de Universiteit van Leiden in de cognitieve psychologie en is in het dagelijks leven tekstschrijver. Daarnaast zet zij zich samen met haar partner in voor hulpbehoevende honden.

Of het door de warmte komt of doordat de aandoening zich verder aan het ontwikkelen is, weet ik niet. Feit is dat ik me bepaald niet goed voel en dat ik weer enorm veel last heb van mijn benen, voeten, armen en handen. Langdurig staan, lopen of het vastpakken van dingen is een pijnlijke en uitputtende aangelegenheid. Ik ben inmiddels bij de revalidatiearts geweest maar zij kan uiteraard weinig doen aan de verschijnselen van de ziekte zelf. Een revalidatiearts houdt zich bezig met de beïnvloedbare factoren eromheen. Je kan dan denken aan fysiotherapie, ergotherapie of – in het geval van persoonlijke problemen – gesprekken met een maatschappelijk werker.

Omdat ik zelf al goed op weg ben door zoveel mogelijk rust in te bouwen, minder te werken en stress te vermijden, hoef ik op dit moment geen traject in. Waarschijnlijk zou dat juist alleen maar stress opleveren; drie tot vier keer in de week een dagdeel naar het ziekenhuis is voor mij eigenlijk geen doen. Mocht ik het nodig achten, mag ik echter altijd contact opnemen. Het was voor mij in elk geval wederom een positieve ervaring met het Helderse ziekenhuis; er werd echt naar me geluisterd en de arts kon precies benoemen waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop. Die (h)erkenning was voor mij erg prettig.

Ik weet niet hoe het nu verder gaat. Als het nog slechter wordt, zal ik toch weer contact op moeten nemen met de neuroloog maar ik hoop dat dat niet nodig is en dat er snel een betere periode aanbreekt. Ik probeer zo gezond mogelijk te leven door genoeg te slapen en goed op mijn voeding te letten. Tevens slik ik wat extra vitamines. Er wordt me zeker wat dat laatste betreft heel wat aangeraden door lieve mensen die het allemaal ontzettend goed bedoelen. Als ik echter alles in huis zou moeten halen wat er geadviseerd wordt, zou ik inmiddels volledig blut zijn; het kost allemaal niet niks en daarnaast heb ik natuurlijk ook nog te maken met mijn verplichte eigen risico. Om dezelfde reden kan ik niet ingaan op tips met betrekking tot zaken als bioresonantie en andere soorten alternatieve geneeswijzen.

Ik snap dat wantrouwen ten opzichte van de reguliere geneeskunde trouwens ook niet helemaal. Sommige mensen geven me zelfs een beetje het gevoel dat ze het maar raar vinden dat ik blijf vertrouwen op de artsen in het ziekenhuis. Maar dit is mijn ziekte, mijn leven en mijn manier om ermee om te gaan. Betweterigheid doet me geen goed... begrip, steun en medeleven wel.